Coach aan het woord: Klara Faber- van den Berg

 

 

In mijn werk als Sr. Coach en assessor, werp ik dagelijks een blik in de spiegel. Nu zult u zeggen; dat doe ik ook. Als ik mijn tanden poets, mijn haar verzorg, mijn kin glad scheer, mijn lenzen in doe, mijn make-up aanbreng, mijn kraaienpootjes camoufleer… en zo zijn er nog meer handelingen die je met behulp van een spiegel verricht.

Maar zo bedoel ik het eigenlijk niet.

In mijn werk als assessor houd ik met behulp van serieuze testgegevens mensen een spiegel voor. Ik laat ze een kijkje nemen in hun eigen talenten, geef ze een blik op hun eigen persoonlijkheid en laat ze zo, hernieuwd, kennismaken met hun eigen karakter. We zien in die spiegel hun eigenschappen, de gladde en soepele trekken waarmee ze goed voor de dag kunnen komen, maar ook de rimpels en eigenaardigheden die ze wellicht liever verdoezelen en waar ze niet dagelijks mee geconfronteerd willen worden. Zo ook verging het Hellen, een succesvolle manager van midden veertig, die in haar werk van wanten weet.

Ze is voortvarend en energiek in de uitvoering van haar werk. Geen lat is haar te hoog en geen zee te diep. Ze houdt van uitdaging en kan bijna niet wachten tot ze weer aan iets nieuws kan beginnen. Ze heeft altijd haast, houdt graag zelf het stuur in handen en manoeuvreert behendig langs valkuilen, gevaren en risico’s. Ze heeft altijd haar woordje en argumenten klaar en weet linksom of rechtsom haar resultaten te behalen. Tot zover een rimpelloos geheel, een mooie blik in de spiegel van talenten.

Nu heeft ze de pech, dat er in haar organisatie een reorganisatie is afgekondigd. Er zullen arbeidsplaatsen op de tocht komen, collega’s boventallig raken en afdelingen worden gehusseld. Hellen gaat er vanuit dat er de nodige afvallers zullen zijn in deze race, maar ze zal er persoonlijk voor zorgen dat zij daar niet bij hoort. Dat ze nu op verzoek van haar opdrachtgever een assessment doet, is voor haar vooral een teken dat ze het goed doet, gewaardeerd wordt en dat daarmee haar talenten en kwaliteiten aan het licht komen. Ze verwacht dat haar geen strobreed in de weg zal liggen om door te kunnen gaan op de weg die ze is ingeslagen. Zegt ze.

In de spiegel zien we echter, dat naast haar soepele en gladde trekken, ook wat rimpellijntjes lopen en hier en daar een tandje scheef staat. Ai, dat zijn nou niet de zaken die Hellen graag aan het daglicht of aan de spiegel toevertrouwt. Ze ziet ze liever niet, strijkt ze glad, praat ze recht en gaat er liever aan voorbij. Ze is zo gewend om sterk te zijn dat ze deze eigenlijk niet eens opgemerkt had. Nu zij zo geconfronteerd wordt met haar spiegelbeeld, ziet ze dat sommige van haar soepele trekken wat verhard zijn. Ze wordt zich er van bewust dat ze misschien wel erg veel alleen met zichzelf optrekt en voor de troepen uit loopt. Niet dat het zo erg is, want eigenlijk weet ze niet beter, maar af en toe zou het fijn zijn om de teugels eens te laten vieren. Op mijn vraag wie ze bij haar vragen en zorgen betrekt verzucht ze: “Ja, het klopt, ik weet al waar je naar toe wilt. Ik vraag niet graag om hulp, en heb dat ook niet  nodig. Ik red me wel. Ik heb het immers altijd zelf gedaan? Maar…. nu je het zo zegt, en ik die rimpels ook wel zie: natuurlijk kost het me weleens moeite om altijd stevig in mijn schoenen te staan. En ja… dat harde werken en sterk zijn kost me ook veel energie en daar lig ik weleens wakker van…”.

Hellen wordt zich ervan bewust dat ze haar onafhankelijkheid de laatste tijd wel erg letterlijk heeft genomen en zichzelf op afstand heeft gezet van haar medewerkers, collega’s en haar vrienden. Ik bespreek met haar, naar Stephen Covey, de drietrapsraket van afhankelijk- naar onafhankelijk- naar wederzijdse afhankelijkheid. De eerste trap, de overwinning op zichzelf heeft ze gemaakt en daarmee is ze onafhankelijk geworden. Nu staat Hellen voor de volgende trap; te streven naar win-win-situatie, naar begrijpen en begrepen worden en naar synergie. Die trap kan ze bereiken door stil te staan, in de spiegel te kijken en door te luisteren en te zoeken naar een weg die recht doet aan ieders wensen. Door te blijven leren, zichzelf te ontwikkelen zal Hellen anderen inspireren en bereikt ze de derde trap; als leider en manager een inspiratiebron en een spiegel voor anderen zijn.